झेड(Z) ब्रिज - एक महत्वाचा कट्टा

"रावी, झेड ब्रिज वर येशील सहा वाजता? बोलायचंय" पुण्यात वीकेंडला गेलं की हमखास हे झेड ब्रिजचं एखाद्या मित्र-मैत्रिणीचं आमंत्रण मिळतंच. झेड ब्रिज हा खरंतर कट्टा नाहीच पण काहीतरी महत्वाचं वाटणारं असं बोलण्याची अनेकांची हक्काची जागा.
तुम्ही पुण्याचे नसाल तर झेड ब्रिज काय प्रकार आहे हे सांगण्यासाठी हा खटाटोप. एक अतिशय अजब डिझाईन असलेला Z आकाराचा हा नदीवरचा पूल आहे. असं ऐकलंय की हा पूल पूर्ण झाला त्यानंतर त्याची एकूण लायकी पाहून तो फक्त टू-व्हीलर आणि रिक्षांसाठी राखून ठेवावा लागला. नदीच्या दोन्ही टोकाला एकाच अँगल मधे कनेक्शन मिळाले नसल्याने तो झेड आकाराचा आहे म्हणे. हास्यास्पद आहे हे पण कट्टा बाकी महत्वाचा आहे आमचा. दोन्ही बाजूंनी वाहणाऱ्या लांबच लांब पादचारी मार्गावर आणि डिवायडर्सवर बसून गप्पा टाकण्यासाठी तुम्ही ’युगुल’ असण्याची गरज नाही. दोन मित्र, दोन मैत्रिणी, मित्र आणि मैत्रीण, प्रियकर आणि प्रेयसी आणि अर्थातच मित्र-मैत्रिणींच्या टोळ्या अशी वाट्टेल ती कॉम्बीनेशन्स इथं दिसतात. तर असा हा झेड ब्रिज.
आजही आमच्या पश्या नावाच्या मित्राला झेड ब्रिजवर भेटून आले. त्याचा ’पुन्हा’ प्रेमभंग होऊ पाहतोय हे त्याला माझ्याशी शेअर करायचं होतं. पश्या अनेकदा बेहद्द प्रेमात पडल्याचं ’गुपीत’ सुद्धा ह्याच झेड ब्रिजनं अनेकदा ऐकलंय. बिचारा पश्या आणि खरंतर बिचारा झेड ब्रिज पण.

चॉकलेटची चांदी

प्रत्येकाची स्वत:ची (लहानशी का असेना) अनुभवांची पुरचुंडी असते. त्या पुरचुंडीतल्या अनुभवांवर बेतलेल्या भल्या-बुऱ्याच्या अक्षांश-रेखांशावर आपण कसरत करत असतो आणि जगरहाटीपेक्षा फारकत घेतली तरी ते ’माझे विचार’, ’मला असं वाटतं’ असं म्हणत त्या उभ्या-आडव्या रेघांशी आपण एकनिष्ठ रहातो. पण मला स्वत:ला अनेकदा स्वत:च्याच पायात अडकून पडल्या सारखं होतं आणि माझ्याच विचारांशी मीच एक पिटुकलं बंड करून उठते.

असाच एक प्रसंग परवा घडला. 'Nostalgic' असं काही नसतंच, जुन्या साठवणीतल्या वस्तू, कार्ड्स, काडेपेट्या, स्टँप्स कोणत्याच आठवणी जपत नाहीत असा माझा ठाम विश्वास...पण पुण्यातलं जुनं घर आवरता आवरता, लहाणपणीचं एक ’फास्टर फेणे’ हातात पडलं आणि सहज पानं धुंडाळली तर त्यात सापडली कॅडबरी चॉकलेटची एक चांदीची फॉईल. चमक हरवलेली, अगदी सरळ इस्त्री केल्यासारखी...

कधी ठेवली होती मी? किती जुनी असेल? का ठेवावीशी वाटली असेल? खूप ताण देऊनही काही आठवेना...नाहीच आठवलं! खरं होतं की कोणतीही जुनी आठवण त्या चांदीत नव्हती पण 'nostalgic' असं काही नसतं हे मात्र सपशेल खोटं ठरलं. ती मलूल इस्त्री केलेली चॉकलेटची चांदी मला क्षणभर एक जाळी पडलेल्या पिंपळपानासारखी वाटली आणि माझंच मला हसू आलं.

पहिलं वहिलं

का लिहितियेस?...(असंच, आपलं वाटलं लिहावंस म्हणून...किंवा असं म्हणेन की वहीची पानं अबोल वाटू लागली आहेत म्हणून)

काय लिहितियेस?...(काय?...तसं रोजचंच काही-बाही, ते वहीला खरंतर माहीत असायचं पण आता interactive element आल्यामुळे पुन्हा तशी नव्यानंच सुरुवात केल्यासारखं आहे)

कुणासाठी?...(माझ्यासाठी, अर्थातच. पण ह्यापलीकडे "कार्टे तुझी वही हातातून हिसकावून घेऊन वाचण्याचा कंटाळा आलाय, ब्लॉग छापा म्हणजे बाकीचे हजार लोक शिव्या घालतील तुला." असं म्हणणाऱ्या काही चांडाळ मित्रांसाठी. आता ह्यापलीकडे जाऊन त्या सगळ्यांसाठी जे कदाचित वाचतील आणि मित्रही होतील?)

कधी लिहिणारेस?...(कधीही वेळ मिळेल तेव्हा, आळस झटकावासा वाटेल तेव्हा आणि विमानातला जेट लॅग टाळावासा वाटणार नाही तेव्हा)